Το παιχνίδι

11 το βράδυ. Μόλις δρόσισε.
Μυρίζει το χώμα
φωνάζοντας "καύσωνας"

Τα χόρτα ξερά απ' τη ζέστη.
Τα χαλίκια τρίζουν κάτω
απ' τα βήματά μας.

Περπατάμε αλλόκοτα.
Μια παράλληλα. Μια εσύ μπροστά,
μετά εγώ. Δεν μιλάμε.

Τρέχεις, σταματάς με κοιτάς.
Λες και παίζουμε παιχνίδι.
Σταθερά περπατώ, σε φτάνω.

Τρέχεις, σταματάς.
Σε φτάνω.

Υπομονετικά, ξανά και ξανά.
Κόβω στάχυα απ΄την άκρη του δρόμου.
Σε ακολουθώ.

Τρέχεις, κρύβεσαι
πίσω απ΄τη στροφή.

Σε βλέπω. Σταματώ.

Εσύ 10 βήματα μπροστά.
Λες και ακόμα παίζουμε παιχνίδια.
Αναστενάζω.

 Χαμογελάς.Στο χέρι σου
ένα κλαράκι γιασεμί.
Το έβαλες πίσω απ' το αυτί μου.

"Δεν άξιζε η υπομονή;"
και με έπιασες απ' το χέρι.