Το μελάνι

Η κουζίνα μύριζε
κάρυ και μήλο.
Στο βάθος αντηχούσε
" God bless you please, Mrs Robinson.."

Ζωγράφιζα στο πάτωμα.
Το χαρτί μουτζουρωμένο.
Το στυλό έσπασε.

Σταγόνες μελάνι βάψανε
το χαρτί, το πάτωμα, τα χέρια μου.
Και όλα μαύρισαν τόσο
ξαφνικά.

Αντιλήφθηκα
τη μυρωδιά του οινοπνεύματος.
Συννεφιασμένο το ύφος της μητέρας μου
όσο έτριβε τα δάχτυλά μου.

Το άπλωσα το χέρι μου,
την άγγιξα.
Την κοίταξα και
χαμογέλασα διστακτικά.

"Μαμά, όσο και να τρίβεις,
δεν νομίζω πως θα φύγει ποτέ."