Καθώς σε περιμένω

Ο ήχος της τηλεόρασης
μονότονος.
Το βλέμμα μου
στραμμένο στην εξώπορτα.

Μετρώντας τα λεπτά
μέχρι να φανείς.
Τίποτα δεν άλλαξε τελικά.

Ο καναπές σκληρός.
Μικρός.
Το δωμάτιο κρύο.
Καταβεβλημένη, βάρυναν
τα βλέφαρά μου.
Ανήμπορη να αντισταθώ
στην αναισθησία του ύπνου...

Η τηλεόραση σιώπησε.
Οικείο το άγγιγμα της αγκαλιάς σου.
Το άρωμά σου,
ανάμνηση καλοκαιρινής δροσερής αύρας.
Το ταλάντεμα στα χέρια σου.

Έσφιξα τα ρούχα σου.

Μουρμούρισες:
"Ήρθα ομορφιά μου.
 Σε κρατάω, μη φοβάσαι..."

Δεν άνοιξα τα μάτια μου.
Αλλά νομίζω.
σου χαμογέλασα.