17 μέρες

Λαμπυρίζουν γκρίζα
τα βότσαλα στις απόκρυφες όχθες σου
Απόκοσμο το νερό στους
κρυστάλλινους όρμους σου

Βύθισα τα χέρια μου
στα βάθη σου. Με τη σειρά
τα δάχτυλα,
οι καρποί, οι αγκώνες.

Στα άπειρα εγχειρήματα μου
να σε αγγίξω
να σε κρατήσω.

Και όλες οι προσπάθειες μου άκαρπες.

Έτσι απέμεινα, με γόνατα γυμνά
στα γκρίζα βότσαλα.
Γλιστρώντας οι σταγόνες
απ΄τα μαλλιά μου,
το στήθος, τους αγκώνες,
τους καρπούς, τα δάχτυλα.

Σαν τα αναφιλητά μου
"Ο χρόνος περνά, περνά..."