Πένθιμος Κλόουν

Νιώθω σκελετός
κάτω από τόσα ρούχα
κάτω από τόση μπογιά
από τόσα περιττά .

Για να κρατώ το κρυστάλλινο
προσωπείο σταθερό
φροντίζω τα πνευμόνια,
την καρδιά να μην
πολυκινώ

και πικραμένα θυμάμαι...
εσύ θυμάσαι?
τον άνεμο που τόσο
λάτρευα να ακολουθώ...

και άξαφνα μέσα στο κοινό
από μακριά, χωρίς να μπορώ να τον ακουμπώ
με κάνει πια με μάτια να χαμογελώ

Μάτια που φυσάνε
γκρι
συννεφιασμένο ουρανό

θα μπορούσε ποτέ κανείς να φανταστεί
από ένα θλιμμένο χαμόγελο
πόση ελπίδα μπορούσε να δοθεί?
βλέπεις νόμιζα πως τέτοιοι άνθρωποι
είχαν εξαφανιστεί...