Χαίρεται

σε ένα εξώστη
δίχως κάγκελα
οι φτέρνες μου αντικρίζουν
δελεαστικό κενό αέρος

Αρχάρια τα δάχτυλα
πονεμένα πιέζουν χορδές
και η φωνή οδηγημένη
στον ανοιξιάτικο ουρανό οδεύει

ώσπου νομοτελειακά
η μάσκα προσποίησης σπάει
στην κουκουβάγια που πλησιάζει
και κοιτά απορημένη

"Χαίρεται" λέω
και αρχίζω να γελάω.