Ενέσεις Πεζοδρομίου

Σκυφτή, υπό το υποτιθέμενο βάρος
των ανεπούλωτων τραυμάτων μου
περνώ βιαστικά
κοιτώ ενοχικά

14χρονα παιδιά
γελούν τρομακτικά
υπό το φως του αναπτήρα
άσπρου ατμού, γυάλινου σωλήνα

βασανισμένοι με μάτια
απελπισμένα κοιτούν ικετευτικά...
μιλώ για όσους
δεν έχουνε λεφτά

και καθώς επιχειρώ να αλλάξω πεζοδρόμιο
σαν να προσπαθώ να αλλάξω κόσμο
άλλος ένας με την σύριγγα στο χέρι
ανασαίνει υστερικά
σαν νιώθει την ευτυχία
στο σώμα του να εισβάλλει.