Λιβαδι

Ακόμα ακούω το θρόισμα των φύλλων
το απαλό βουητό
τα κύμματα στο χορτάρι.
Έτσι όπως ανασηκώθηκα

Το χώμα ακόμα σκούρο,
νοτισμένο,
υγρό.
Κάτω απ τα δάχτυλά μου.
Οι δροσοσταλίδες στα στάχυα,
ασημένιες.

Εδώ ήθελα να σε φέρω.

Εδώ που το δάσος μας κυκλώνει
και οι χωματόδρομοι λαμπυρίζουν στις αχτίδες,
Που οι ρόδες του ποδηλάτου τρίζουν στα χαλίκια
και ο αέρας μυρίζει έλατο.
Που τα χέρια μου μου είναι γεμάτα βατόμουρα
και τα μάτια σου μονίμως πράσινα.
Που τα ρυάκια κυλάνε αφρίζοντας
και η αποβάθρα στέκεται πάντα μονάχη.
Εδώ που τα ξυπόλυτα πόδια μας γνωρίζουν την γη.

Τότε θα στολίσω, πάλι,
με λουλούδια τα μαλλιά μου
και θα μπορώ να σου τραγουδάω, πια,

χωρίς να κοκιννίζω.