Απόσταση

Κατέγραψα 100 μέρες
σε ένα χαρτί
και τις κόλλησα στον τοίχο.

Για να τις διαγράφω κάθε μέρα.
Βασανίζοντας και λυτρώνοντας τον εαυτό μου.
Ζώντας τις φευγαλέες στιγμές που σε θυμίζουν...
ξανά και ξανά κάθε μέρα.

Αυτόν που στο λεωφορείο φοράει το άρωμά σου.
Την ζωγραφιά σου στο κομοδίνο μου.
Το τηλέφωνό σου μετά τις 3 τη νύχτα.
Την ανάμνηση του κορμιού σου
μες τα λευκά σεντόνια.

Τίποτα δεν άλλαξε.
Μόνο τα μαλλιά μου μάκρυναν .
Ακόμα έχει ζέστη και νιώθω πως,
φέτος ο χειμώνας δεν θα έρθει.