η ξύλινη βεράντα

Καπνογόνα.
Δάκρυα. Μάλλον πέταξαν και
δακρυγόνα.

Γκλόμπ!
Πρόσεχε το μπάτσο!
Κλούβες, κρατητήρια.
Μολότοφ.
Τρεχάλα στα δρομάκια.

Θόλωσαν όλα
και σκοτείνιασαν τα πάντα.

Μια ξύλινη βεράντα,
με μια ξύλινη πολυθρόνα.
Ο ήλιος δύει και κάνει ζέστη.

Φοράω ψάθινο καπέλο.
Κοιτάω τον κήπο μου.
Τα χέρια μου έχουν κάλους ,
βλέπεις η τσάπα μου είναι
ο καλύτερος μου φίλος.

Η έγνοια μου
το τραπέζι που θα σκαλίσω
για το σαλόνι.

Ανοίγω τα μάτια,
Σήκω, τρέχα!
Πλησιάζουν τα ΜΑΤ.

Ήταν ένα όνειρο.
Απλώς ένα όνειρο.