Inti Illimani

Θυμάμαι
ήμουνα 5 χρονών.
Μας έβαζες Inti Illimani
μπροστά απ' το τζάκι και παίζαμε τους
ινδιάνους.

Σε θυμάμαι να μιλάς.
Να γελάς.

Και μετά σιωπή.
Τσακωμοί. Και μετά σιωπή.

Έγραψα για στιλέτα
και μαχαίρια που μου
κάρφωσες στο στήθος.
Τα αμέτρητα δάκρυα
απ΄ τη σιωπή σου
την απογοήτευσή σου.

Θυμάμαι
το τσίπουρο και την μπύρα σου
τη πίπα που κάπνιζες κατά καιρούς ( πάντα που άρεσε η μυρωδιά)
τις συζητήσεις με τους καλεσμένους
που φώναζες για την αριστερά.

Και εγώ σε έβλεπα σαν θεό.

Και μετά τσακωμοί. Σιωπή.
Τσακωμοί.
Δεν μας θυμάμαι να μιλάμε.
Δεν μας θυμάμαι να γελάμε.

Και τώρα τόσα χρόνια φευγάτη.
Μεγάλωσα.
Τώρα πίνω. Τώρα καπνίζω.
Αριστερή είμαι και εγώ.

Το μόνο μου συμπέρασμα
το πόσο φοβόσουν και φοβόμουν.
Το πόσο φοβάσαι και φοβάμαι.
Μα ακόμα σε βλέπω σαν θεό.

Όλα τα υπόλοιπα είναι περιττά.
Το μόνο που μου έμεινε να πω είναι:
Αχ πατέρα, να ήξερες
πόσο σε αγαπάω