Το χαστούκι

Νυσταγμένη, μπήκα στο λεωφορείο.
Μουδιασμένη απ' το πρωινό ξύπνημα
(μετά τις 11 βεβαίως).

Κάθισα, σε μια άδεια θέση
στήριξα το κεφάλι μου στο παράθυρο
και έκλεισα τα μάτια

με μια αίσθηση βαρεμάρας
και με ανύπαρκτες ευθύνες
να με ταλανίζουν

ένα χασμουρητό μου άνοιξε τα μάτια
για να πιάσει το βλέμμα μου
μια οικογένεια μελαμψών.

Ο άντρας με 2 μεγάλους μπόγους
στη πλάτη. Η μητέρα με μωρό στην αγκαλιά και ένα νήπιο στο χέρι.
Αδερφός και αδερφή, από μια παραγεμισμένη βαλίτσα
καθείς.

Έτσι κοκκίνισα απ' τη ντροπή
λες και δέχτηκα ένα απρόσμενα
δυνατό χαστούκι.