Λευκοί Τοίχοι

Τα σκαλιά μαρμάρινα
θαρρείς δομημένα για να 'ναι θολά.
Η κουπαστή γεμάτη σκόνη.

Στο διάδρομο πλαστικά καθίσματα
το καθένα κουβαλά από ένα γερασμένο βλέμμα.
Με αέρα νοσταλγικό και μια
αβάσταχτη αίσθηση πικράδας.

Φτάνω στο δωμάτιο. Προσέχω
του τοίχους.

Άσπρο, λευκό. Με κάτι ψυχρό,
άδειο, χωρίς χαρακτηριστικό.
Μόνο σειρές από κρεβάτια.

Και η αρρώστια σαν νέφος πλανάται...
Ο επιθάνατιος βρόγχος
σκεπάζω γρήγορα τα αυτιά μου
για να μην μπορώ να πω πως γνωρίζω τον ήχο.

και έτσι έμαθε η γενιά μας
πως ο θάνατος κατοικεί
σε αφιλόξενα,
δώματα λευκά,
που έχουν κρεβάτια με κάγκελα
στη σειρά.