Φτερούγισμα

Μασκαρεμένη τριγυρνώ
στο ποτάμι των ανθρώπων.
Κάθε μέρα. Και ξανά,
κάθε μέρα.

Πότε πότε, όλως περιέργως
με κοιτούν με ενδιαφέρον.
Απλώνουν το χέρι στο
στέρνο μου. Σ' εκείνο το γνωστό
σημείο, στην αριστερή πλευρά.
Προσδοκώντας κάτι. Ζεστό.
Τρυφερό.

Μα προς έκπληξη τους,
δεν υπάρχει κάτι εκεί.
Μόνο μια τρύπα.
Ένα κενό και λίγα σκισμένα ρούχα.

Έτσι γελώ, ελαφρώς
σαρκαστικά. Με μια περίεργη ματιά.
Και απομακρύνομαι
λίγο θεατρικά.

Λίγα βήματα πιο πέρα
αρκετά μακριά
από κάποια αδιάκριτη
ματιά.
Χώνω το χέρι, στην τσέπη
βαθιά. Αγχωμένη

Και εκεί ακόμα φτερουγά
μια μικρή καρδιά.
Αναστενάζω, και την κρατώ σφιχτά.
Ω ναι, την κρατώ σφιχτά.