Ξημέρωμα

Και έτσι κυλά η ζωή εδώ.
Χειμώνα καλοκαίρι.
Ξενύχτια, αλκοόλ.
Τσιγάρα.

Χειμώνα καλοκαίρι.
Γυρίζουμε τρεκλίζοντας
τις ώρες που ξημερώνει.
Ξεχωριστά ο καθένας.

Χειμώνα καλοκαίρι.
Φωνάζεις, συζητάς, γελάς.
Μα περισσότερο το παίζεις
κάποιος.

Μπύρες, κάπνα
και αυτό που μένει στο τέλος της βραδιάς;
Τα ρούχα σου που αναδίδουν νικοτίνη.

Ώσπου μια βραδιά
σαν τις άλλες,
γύρισα στο άδειο μου σπίτι.
Περιηγήθηκα στα σιωπηλά δωμάτια.
Και κατάλαβα, έτσι απλά, πως
Μπούχτισα.

Έβγαλα τα ρούχα μου
σε ένα μικρό σωρό,
σε μια σκοτεινή γωνία.

Αφήνοντας εμένα,  λυτρωτικά γυμνή.

Τυλίχτηκα με ένα σεντόνι.
Ένα λευκό σεντόνι με μπλε λουλούδια πάνω.
Βγήκα στην βεράντα.

Έτσι απαλλαγμένη
χαμογέλασα στον απέραντο ρόδινο ουρανό.
Χαμογέλασα στις πρώτες ακτίνες του ήλιου,
ανατριχιάζοντας ολάκερη.

Και έτσι απαλλαγμένη
αισθάνθηκα τα μάγουλά μου να κοκκινίζουν
και κατάφερα και ένιωσα ξανά

αθώα.