Άλλος ένας

Πάνω κάτω η Παπαστράτου.
Πάνω κάτω.
Δουλειές, μάθημα
τρέξιμο, υποχερώσεις.
Πάνω κάτω.

Με την επίμονη ανάμνηση
της μοναξιάς μου.

Και μια μέρα.
Μια παράξενη μέρα.
Τον είδα να με ακολουθεί.

Αργά και προσεχτικά.

Σταμάτησα και κοίταξα.
Σταύρωσα τα χέρια μου.
Χτύπησα το πόδι μου νευρικά στο έδαφος.

Φαινόταν όμορφος, ψηλός.
Με ευγενικά μάτια.Αθώα χέρια.
Με κοίταζε στα μάτια.

Έτρεξα. Κρύφτηκα
στην διπλανή γωνία.

Αργά και προσεχτικά.
Κάθε μέρα όλο και πιο κοντά.
Μα πάντα, με κοίταζε στα μάτια.

Και μια μέρα, μια
παράξενη μέρα.
Κατάφερε και με αγκάλιασε.

Αποτραβήχτηκα.
Έκανα ένα βήμα πίσω.
Και όσο τον κοίταξα στα μάτια
κάρφωσα ένα μαχαίρι στο στήθος του.
Χαμογελώντας.

Βαθιά. Ακριβώς στη μέση.

"Συγνώμη. Αλλά δεν γίνεται να με ακολουθείς
 άλλο πια. Ούτε κανένας άλλος."
Είπα και έφυγα.

Το μαχαίρι το έκρυψα στην τσέπη.