Ορκωμοσία

Θυμάμαι,
την πόλη μας,
θυμάμαι...

Τα πλακόστρωτα
και την παραλία.
Τα ηλιοβασιλέματα στα νωπά παγκάκια.

Θυμάμαι τις βόλτες μας
που με έβριζες
που περπάταγα ξυπόλυτη.
Για το παρδαλό, κατσιβέλικό μου φόρεμα...

Έτσι δεν είναι ρε Εύη ;

Τις μπόρες του Μαΐου,
τα στριφτά τσιγάρα κάτω
απ' τα υπόστεγα.
Ένα κουτάκι μπύρα στο χέρι.
Τα μαλλιά μας στάζανε που βροχή.

Και ανά δεύτερη λέξη
"γαμώτο" και "μαλάκας".

Και τώρα αυτά που μας έμειναν
είναι, να λέμε
"Θυμάμαι".

Αυτά σκέφτομαι ρε Εύη.

Άραγε θα μπορούμε κάποτε
πια να μιλάμε
για το τώρα;