Η Φούστα

Έραψα μια φούστα.
Τετράγωνο, τετράγωνο,
καθένα διαφορετικό.
Άλλο χρώμα.
Άλλο σχήμα.
Για να μπορώ να ταυτίζομαι με δαύτη.

Το αλλοπρόσαλλο Υπερεγώ μου.

Και μετά τα πράσινα τσάγια,
την βρώμη, το σέσκουλο,
την λουίζα και την γιόγκα,
τα παράτησα.

Έστω
για μια φορά την εβδομάδα....
Γαμώ τον Μπουκόφσκι μου.

Που μου έγινε απαραίτητος.

Και έτσι
στον άδειο αυτοκινητόδρομο χορεύω
γύρω, γύρω, γύρω, γύρω,
γύρω, γύρω, γύρω. γύρω, γύρω,
μέχρι να πέσω στην άσφαλτο.
Κοπανώντας πλάτη, κόκαλα, κεφάλι.
Ματώνω.

Μα τα άστρα είναι πάντα ίδια.
Τι ωραία που υπάρχει και κάτι
σταθερό στη ζωή μου.

Εεεεε, γαμώ την τρέλα μου!
Μουσκέψανε τα τσιγάρα απ' το αίμα.

Τώρα τι θα καπνίσω;