Το Δάσος

Με πολλά να αναλογιστώ
κλότσησα τα χαλίκια
στον χωματόδρομο, που συχνά περπατώ.
Σηκώθηκε σκόνη.

Εδώ κοντά στο σπίτι.
Που είναι πάντα ηλιόλουστα.
Που όλα είναι τόσο ζεστά.

Μα σήμερα τα χρώματα σκούρυναν. Λες και έχει συννεφιά.
Με μια καλοδεχούμενη δροσιά.
Δίπλα σε αυτό το ανέκαθεν,
μυστήριο, δασύλλιο.

Που όλο μεγαλώνει, μεγαλώνει, μεγαλώνει.
Και με τρομάζει ακόμα...τόσο γοητευτικά.
Κατεβάζω το κεφάλι. Απομακρύνομαι βιαστικά.

Κοιτώντας πίσω απ' τον ώμο μου...στα κλεφτά,
εκείνη τη σκοτεινιά ανάμεσα στα δέντρα.

Και μέσα στην επιτακτική μου ανάγκη να
διαφύγω,
σιγομουρμουράω
"Θα ξαναγυρίσω, το υπόσχομαι...
θα ξαναγυρίσω..."