Για εμάς χωρίς εμάς

Νύχτες, πρωινά
άδεια μεσημεριανά.
Οι στάλες του ιδρώτα μου, σαν δάκρυα
υπεράνθρωπης προσπάθειας.
Και τα βήματά μου άσκοπα.

Τα μνήματα, που πάντα
ξυπνούσανε κάτι. Έστω.
Χάσανε τα χρωματά τους
και καταλήξαμε μουντοί...
μονότονοι... σε ένα σπρόμαυρο φόντο.

Πέρασε πια τόσος καιρός.

Το μόνο που ένιωσα, ήταν
πηγαίος τρόμος.
Σαν πέρασε απ' το νου μου η σκέψη, πως
ίσως ο χρόνος μου εδώ
τελείωσε.