Η κιμωλία

Πάλι οκλαδόν
σε ένα γνωστό
ξεφτισμένο παρκέ.

Με σκυμμένο το
κεφάλι, παρατηρώ.
Την κιμωλία στο χέρι μου.
Τον μαύρο τοίχο που ορθώνεται
εμπρός μου.

Τόσο οικεία.

Και χαράζω άλλη μια γραμμή.
Ανάμεσα στις πολλές,
για το τέλος της ημέρας.

Κι όμως, ακόμα δεν ξέρω
αν απαριθμώ τις μέρες
που πέρασαν
ή αυτές που μου απομένουν.