δυστυχώς παραλίγο

φυσικά σακατεμένη
όπως επέστρεψα
στο σιωπηλό μου φτωχικό
φτάνω πάλι στο σημείο να συλλογιστώ

στο πως
ποτέ κανείς
δεν θα είναι εδώ

και πότε θα έχω την δύναμη
να πω ευχαριστώ?
για τις ελπίδες που είχα θρέψει
βλέπεις τώρα σαπίζουν στο βυθό...

μετά της κενότητας που αντίκρισα
αποδυναμωμένη τελικά
επεθύμησα τόσο πολύ αυτό
τον ανεπιθύμητο συμβιβασμό
που τόσο σκληρά πάλεψα
να απαρνηθώ
και ας είναι απογοητευτικό...