Ονειροπαρμένα πρόσωπα

Συνήθιζα να μυρίζω
βάλσαμο.
Ως και η
ευκίνητη παρουσία μου.

Έστω περίπλοκων καταστάσεων.
Για να ομολογήσω
την πικρή αλήθεια.

Χα! Μινιμαλιστικών θεωριών...
Όπως πίστευα συχνά.
Με αποτέλεσμα
οσμή Απελπισίας.

Και μια στιγμή...
παλιού καθάριου ουρανού.
Αναλογίζομαι...
καλύτερα να μυρίζω ήλιο και αλάτι.
Με ένα γάργαρο χαμόγελο.

Εν κατακλείδι.
Κύριε με το τσίπουρο!
έχεις όμορφα μάτια...
Και για την ελπίδα που μου χάρισες...
Χίλια Ευχαριστώ.