Την επόμενη μέρα

Νομίζω πως έπλεα
σε ομίχλη.
Σε θάλασσες από ανάλαφρες
μυρωδιές
και ξεθωριασμένα χρώματα.
Ναι, αυτό ήταν.

Γέμισα το κεφάλι μου,
διάφορα σύννεφα
και μικρά κουδουνάκια.

Νόμιζα...
ήμουν χαρούμενη.

Δεν ήταν καμπάνες,
πυροτεχνήματα,λουλούδια,
καρδούλες.

Όχι,όχι...
Νομίζω...νομίζω,

ήταν η βαριά μυρωδιά
από κοκκινόχωμα,
ήταν ρίγη απ'την ψύχρα του ξημερώματος,
η αίσθηση από νοτισμένα λιβάδια,
η ζεστασιά μεσημεριανού ηλίου.

Ήταν η αίσθηση πως
πάτησα πάλι στη γη.

Όταν κοίταξα τα μάτια σου.

Νομίζω σου χαμογέλασα.
Ελπίζω να σου χαμογέλασα.
Βλέπεις ήμουν τόσο μουδιασμένη.
Συγνώμη.

Ήταν που τα χέρια σου
ήταν τόσο ζεστά;
Ήταν που εγώ κρύωνα πάντα
τόσο πολύ;

Νομίζω...ξέρεις
τελικά,
ήταν που με κάποιο, γαμημένο, τρόπο,
μου θύμισες ξανά,

ποια είμαι.