Πέρα απ' το παράθυρο

Εξαντλημένη ως συνήθως
γύρισα σπίτι.
Ξάπλωσα στο καναπέ
γύρισα προς το ταβάνι
για να με εμπνεύσει
το παιχνίδισμα του φωτός.

Ήρθε η ώρα να γράψω
για πόνο, κατάθλιψη, μοναξιά
και όλα τα λοιπά.
Γυναικείες ορμόνες.

Με μια αμφιβολία όμως
που ολοένα ρωτά πιο
συχνά.
Ξανά και ξανά και ξανά.

Κοίταξα το παράθυρο.
"Και όλο αυτό εκεί έξω;
Πέρα απ' το παράθυρο.
Πέρα απ' το τζάμι.
Άραγε πότε θα μιλήσει κανείς γι' αυτό;"

Γύρισα πάλι στο ταβάνι.
Το να μιλώ μόνο για το εδώ.
Ασφαλές, εγωκεντρικό.

Κι όμως δεν είναι αρκετό.