Ο άνεμος του αποσπερίτη

στην γνωστή προβλήτα
η σιγαλιά μοιάζει εκκωφαντική
στον ήρεμο γνωστό παφλασμό

πλανάται το βλέμμα μου
στο μακρινό φως
τη στιγμή που γεννάται η Αφροδίτη

αύρα θαλασσινή
την ώρα του Αποσπερίτη
με τυλίγει ορμητικά
λες και είσαι εδώ κοντά

Χαμογελώ. και ας μην συσπώνται τα χείλη μου
απλώνω το χέρι για να προσεγγίσω τα αιθέρια
γυρίσματα σου.

αναστενάζοντας ερωτώ
"πως νομίζεις θα μπορέσεις να φύγεις?
αφού ο άνεμος μόνο στον ουρανό
ξέρει να γυρίζει..."