Στροφή

τα μάτια μαύρα
σαν άδειες κόγχες
καθώς απειλητικά
ορθώνεται το ανάστημά του

στο γενικό αίσθημα
αφού πάντα πατούσα
στο χείλος
και δεν έπεσα.

Την γαλάζια αύρα που σε
περιβάλλει
απ' το λευκό σου δέρμα
ξεσκίζεις.

Και επιτέλους πέτρινο
μαχαίρι
νομοτελειακά τις ουλές μου
ανοίγει
προσπαθώντας ανεπιτυχώς επανάληψη.