Της οικείας μου
περίπτωσης
Δεν ήταν φως και πεταλούδες
λουλούδια και καρδούλες
Βροχή
έτσι παγωμένη
το σώμα μου κράτησε
για να μην κουνηθώ
και ας ήμουν γαλάζια
την ανάσα μου έκλεψε
στο γίνε μιας ύστατης προσπάθειας
κόπασε το φως
και ας σκοτείνιασαν τα μάτια μου
μέγκενη του στήθους
την φωνή μου έσβησε
μαζί με τα θέλω...
και ας ήμουν γαλάζια
και ας σκοτείνιασαν τα μάτια μου
και ας έσβησε η φωνή μου
Και έτσι με έχασα.
Ίσως
ούτε φως, ούτε βροχή
στην τελική
έρωτας εστί
Υποκατηγορία Πόνου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου