την ώρα αυτή
που το λυκόφως, όλη την πλάση
σκληρά περιπαίζει
Τα ξεφτισμένα μας κουράγια
κατακερματίστηκαν εδώ και καιρό…
Πες μου
πρόσεξες ποτέ, μοναξιά που βαραίνει
έρωτος φτερά ;
Τα αγκαλιασμένα σερνόμενα
κορμιά μας
να μπορούσα να ράψω από άκρη σε άκρη
Ύστερα, απαλά να μας ανοίξω
και τα πνεύματα που μας γεμίζουν
να γίνουν
Μια και Μόνο Ψυχή
μακάρι, να μπορούσα.
Μακάρι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου